Ze verloor haar zoon door narcistisch misbruik. Nu begint ze een petitie
- Patrick
- 15 jan
- 3 minuten om te lezen
"Meneer, heeft hij u geslagen? Nee? Dan kunnen we niets doen."
Het is de standaardzin die duizenden slachtoffers in Nederland te horen krijgen aan de balie van het politiebureau. Terwijl je vanbinnen kapotgaat, je eigenwaarde tot nul is gereduceerd en je leeft in constante angst, zegt de wet in de praktijk: geen bloed, geen straf.
Maar soms krijg je een bericht binnen dat je letterlijk wakker houdt.
Vorige week ontving ik een mail van Marijke. Haar verhaal is er één van diep tragisch verlies, maar ook van een ongekende strijdlust. Marijke laat zien waarom het Nederlandse systeem failliet is als het gaat om psychisch geweld. En ze pikt het niet meer.
De onzichtbare moordenaar
Marijke heeft te maken gehad met een narcistische moeder. De terreur was psychisch, niet fysiek. Maar de gevolgen waren dodelijk. Marijke verloor haar zoon door de gevolgen van dit jarenlange geestelijke en narcistische misbruik.
Laat dat even inzinken.
Er zijn geen klappen uitgedeeld, maar er is wel een leven verloren gegaan. En wat doen de instanties? Wat doet Veilig Thuis? Wat doen Accare en de GGZ? Vaak kijken ze weg, of erger nog: ze herkennen de dynamiek niet. Ze zien een "conflict" in plaats van mishandeling.
Ze zien een "bezorgde oma" in plaats van een manipulator.
Een papieren werkelijkheid
Marijke stapte naar de politie. Ze deed aangifte tegen haar moeder. Ze had bewijzen, ze had getuigen. Maar het Openbaar Ministerie (OM) seponeerde de zaak. "Niet in behandeling genomen."
Waarom? Omdat justitie in Nederland psychisch geweld nog steeds niet serieus neemt.
En dat is bizar. Want, zoals Marijke mij terecht wees op de feiten: sinds augustus 2024 zijn er wetswijzigingen waardoor psychisch geweld wel degelijk onder 'mishandeling' (Artikel 300 Sr lid 4) of 'dwang' (Artikel 284/285 Sr) kan vallen. De wet is er. Het Verdrag van Istanbul verplicht ons zelfs om psychisch geweld strafbaar te stellen.
Maar in de praktijk durven officieren van justitie hun vingers er niet aan te branden. "Te moeilijk te bewijzen," zeggen ze dan.
Even advocaat van de duivel spelen: is dit niet gevaarlijk? 😈
Nu hoor ik de kritiek al. En laten we eerlijk zijn: ik moet ook naar de andere kant durven kijken.
Tegenstanders van deze wetgeving zeggen vaak:
"Straks gaat iedereen zijn ex beschuldigen van narcisme tijdens een vechtscheiding."
"Het wordt een welles-nietes spelletje. Hoe bewijs je een blik, een stilte of een manipulatie?"
"De politie heeft het al zo druk, dit is onbegonnen werk."
Dat zijn valide zorgen. Valse beschuldigingen zijn verschrikkelijk en de bewijslast is ingewikkeld. Psychisch geweld laat geen blauwe plekken achter die je even op de foto zet.
Maar... is 'moeilijk' een reden om weg te kijken?
Dat iets complex is, betekent niet dat we het maar moeten negeren. In Engeland (waar Coercive Control al 10 jaar strafbaar is) is de rechtsstaat echt niet ingestort.
Ze kijken daar naar patronen, niet naar incidenten. Eén keer ruzie is geen mishandeling. Maar iemand jarenlang isoleren, controleren en vernederen? Dat is terreur.
Bovendien laten we inbraken ook niet onbestraft omdat "inbrekers soms moeilijk te vinden zijn". Waarom zouden we daders die zielen breken dan wel vrij spel geven, alleen omdat het dossier ingewikkeld is?
Het vraagt om scholing bij politie en justitie. Het vraagt om expertise om het verschil te zien tussen een 'vechtscheiding' en 'systematische destructie'. Dat kunnen we leren.
Marijke vecht terug (en wij moeten helpen)
Marijke laat het er niet bij zitten. Ze heeft een verweerschrift ingediend tegen de uitspraak van het OM. Ze dwingt justitie om naar de feiten te kijken. Ze heeft zelfs een brief gestuurd naar de Tweede Kamer om dit onrecht aan te kaarten.
Ze vecht niet alleen voor gerechtigheid voor haar zoon en zichzelf, maar voor iedereen die nu gevangen zit in een web van narcistische terreur.
Teken de petitie
Marijke is een petitie gestart om narcistisch misbruik expliciet strafbaar te stellen in de Nederlandse wet. Zodat agenten, rechters en hulpverleners niet meer kunnen wegkijken. Zodat 'geestelijke mishandeling' geen civiele zaak meer is, maar een strafzaak.
Ik steun Marijke. Ik hoop jij ook. Want dit gaat ons allemaal aan.
Laten we zorgen dat de dood van haar zoon niet voor niets is geweest. Laten we zorgen dat de wet eindelijk de realiteit gaat weerspiegelen.
🎙️ Steun de podcast
Het vertellen van verhalen zoals die van Marijke kost tijd en energie, maar het is noodzakelijk. Ik wil onafhankelijke podcasts blijven maken waarin we de diepte in gaan, voorbij de oppervlakte, recht naar de pijn én de oplossing.
Waardeer je mijn inzet en wil je helpen dit kanaal in de lucht te houden? Je kunt me supporten via een kleine donatie. Elke bijdrage helpt mij om deze strijd voort te zetten.
Doneren kan simpel en snel via:
Dankjewel voor je steun. En Marijke, dankjewel voor je moed.
